Το μαρούλι εξημερώθηκε στην αρχαία Αίγυπτο και από εκεί διαδόθηκε στους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους. Ήδη από το 50 μ.Χ. καταγράφονται πολλαπλά είδη, ενώ μεταξύ 16ου και 18ου αιώνα δημιουργήθηκαν πολλές νέες ποικιλίες, που αποτέλεσαν τη βάση των σημερινών τύπων.

Στην Ελλάδα, τα καλλιεργούμενα μαρούλια διακρίνονται σε τέσσερις βασικές κατηγορίες:

• Cos ή Ρομάνες: Το γνωστό “ελληνικό μαρούλι” με μακριά φύλλα και ελαφρώς τραγανή υφή.
• Butterhead (γνωστά και ως “Γαλλικού τύπου” ή απλή σαλάτα) Μαλακά μαρούλια με ευαίσθητα, πιο στρογγυλεμένα φύλλα και ήπια γεύση.
• Iceberg (παγόβουνο): Δημιουργούν σφικτό “κεφάλι” σαν μικρό λάχανο, με τραγανή υφή και ήπια γεύση.
• Κατσαρά: Ποικιλίες με κυματιστά ή βαθιά οδοντωτά φύλλα, σε αποχρώσεις του πράσινου ή του κόκκινου.

Καλλιεργητικές Αντοχές & Προβλήματα

Τα μαρούλια είναι ευαίσθητα στη ζέστη, την ξηρή ατμόσφαιρα και την έλλειψη νερού, ακόμη και για σύντομα διαστήματα. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, η καλλιέργειά τους είναι δύσκολη ή αδύνατη από τα μέσα Μαΐου έως τον Δεκαπενταύγουστο.

Η χρήση ανθεκτικών ποικιλιών στη ζέστη μπορεί να βοηθήσει, αλλά ακόμα και τότε απαιτούνται σωστές καλλιεργητικές τεχνικές (σκίαση, επαρκής άρδευση κ.λπ.) για την αποφυγή αποτυχιών.

Αντιθέτως, τα μαρούλια αντέχουν ελαφρούς παγετούς μέχρι -2°C. Έτσι, αποτελούν ιδανική επιλογή για φθινοπωρινές και χειμερινές καλλιέργειες, ακόμα και σε ψυχρά τούνελ, όταν λίγα άλλα λαχανικά μπορούν να αναπτυχθούν αξιόπιστα.